Ondanks kanker marathons lopen

Ondanks kanker marathons lopen
ma, 28/01/2019 - 13:23
Door: jvklinken
0 reacties

Met succes legde hij vorige week een ultramarathon op Antarctica af. Het was voor de 51-jarige  Jan Gevers (51) zijn zevende marathon op zeven verschillende continenten.

En dat terwijl hij nog maar drie jaar geleden de diagnose prostaatkanker kreeg te horen.

Gevers weigerde een behandeling en liep gewoon verder. “Ik wou mijn mijn lichaam niet verzwakken, maar versterken. En dat is gelukt: de kanker lijkt verdwenen.”

In de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws vertelt hij dat hij zes jaar geleden besloot het roer om te  gooien. Hij ging  gezonder leven en beter voor zichzelf zorgen. Nadat hij enkele maanden op zijn voeding had gelet, trok hij voor het eerst zijn loopschoenen aan. Dat beviel enorm. Hij schreef zich in voor de marathon in Athene  en haalde vlotjes de eindmeet.”

In 2014 was het de beurt aan New York, in 2015 volgde Kaapstad. Tussendoor waagde hij zich aan de Iron Man in Nice. Hij begon frequenter te zwemmen, kocht een fiets, en ook deze uitdaging lukte wonderwel.

De dokter stelde operatie voor maar hij weigerde

Maar toen voelde De Belg zich plots minder goed. “Ik trok met mijn klachten naar de dokter en kreeg te horen dat ik prostaatkanker had. Door het sporten en het deelnemen aan grote wedstrijden had ik al geleerd dat de dingen zijn wat ze zijn. Het is de manier waarop je ergens mee omgaan, die het verschil maakt. De dokter stelde een operatie voor, ik weigerde en kocht mij een ticket voor de Iron Man in Barcelona negen maanden later. Die tijd gaf ik mezelf om mijn lichaam sterker te maken en zo het gevecht tegen de kanker aan te gaan.”

 

“De reactie van mijn vrouw -en vele, vele anderen- was heel begrijpelijk: ‘we moeten die kanker zo snel mogelijk aanvallen en uit je lijf krijgen’. Er zijn nog heel wat discussies gevolgd, maar ik bleef bij mijn beslissing”, zegt Jan. “Een operatie voelde voor mij té radicaal aan. Kanker ontstaat door je eigen cellen, die beschadigd geraken. Ik wou mijn lichaam de kans geven om die slechte cellen ook zelf weer onder de knoet te krijgen. Ik wist wat mij ziek had gemaakt -een professionele procedureslag had me helemaal afgemat- en verwerkte eerst die oorzaak. Daarna heb ik alles op alles gezet om mijn lichaam te versterken: ik legde mij toe op gezonde voeding, dronk geen druppel alcohol meer, bleef veel bewegen...”

'Op de beelden was nog amper iets te zien'

“Ik besloot ook mijn immuunsysteem extra te versterken, bijvoorbeeld door in de sneeuw te gaan lopen op blote voeten. Na 14 kilometer ben ik met brandwonden op de spoeddienst terechtgekomen, waar men mij gek verklaarde (lacht). Mijn doel was echter om mijn lichaam extra te activeren, en dit af te wisselen met voldoende rust. Dat laatste was met mijn voeten vol brandwonden drie weken lang geen probleem.”

“Ik bleef wel naar het ziekenhuis gaan -meerdere zelfs, om altijd een tweede opinie te krijgen- zodat we de omvang van de tumor konden blijven opvolgen. Eerlijk: ik was soms zelf ook bang, en ik wist dat ik een risico nam. Moest ik tijdens een controle zien dat het tóch de foute kant uitging, dan had ik mogelijk wel voor een behandeling gekozen. Maar minder dan een jaar na die eerste scan, was er op de beelden nog amper iets te zien. Bij de meest recente controle in oktober 2018 vond men enkel nog wat letsels terug, veroorzaakt door de onderzoeken.”

Hij wil niet voor anderen praten. Voor hem was deze manier de juiste: fysiek en mentaal zo goed mogelijk voor zichzelf zorgen. "Ik heb geen vreselijke, maar fantastische jaren achter de rug. Aan die Iron Man in Barcelona, waar ik me voor inschreef net na de diagnose, nam ik met succes deel. Daarna volgden marathons in Panama en Australië, in 2018 liep ik met mijn 18-jarige zoon over de Chinese Muur en ik startte 2019 met een ultramarathon in Antarctica. Mijn lijstje van de zeven marathons op zeven verschillende continenten is afgewerkt, en het is een waanzinnige tocht geweest.”

Beeld: nl.wikipedia.org