Wilde rucola (Diplotaxis tenuifolia) heet in de volksmond ‘raket’, vanwege de scherpe smaak. Veel pittiger dan haar gecultiveerde zusje. Ze groeit op zanderige grond en is rijk aan stikstofmonoxide (NO). Dit wondermolecuul heeft in ons lichaam een positieve werking op letterlijk álles wat ons in conditie houdt.
In 1998 wonnen drie Amerikaanse wetenschappers de Nobelprijs vanwege hun onderzoek naar de werking van stikstofmonoxide. Wat mij triggert, is dat hun verhaal volledig in lijn is met dat van dokter Cornelis Moerman. Waarom zijn bietjes, andijvie en spinazie zo gezond? Vanwege dat stofje! Wat Moerman in de praktijk ontdekte, werd bijna dertig jaar geleden wetenschappelijk onderbouwd en zo belangrijk gevonden dat het de Nobelprijs verdiende!
Stikstofmonoxide – niet te verwarren met allerlei andere stikstofverbindingen in ons milieu – zit ook in de lucht die we inademen. Dat de Schepper naast twintig procent zuurstof tachtig procent stikstof in de atmosfeer heeft gestopt, zegt wat over het belang ervan. Ik ben geen biochemicus en kan het niet zo goed uitleggen als de Nobelprijswinnaars, maar ik leg verbanden. Stikstofmonoxide wordt in de mond nitraat en in de maag omgezet in nitriet. Het zet ons metabolisme (stofwisseling) aan. Daar hebben we het bij de Moermanvereniging altijd over!
De vertering begint in je mond. Dat proces, van hap naar plons, is zó belangrijk. Stikstofmonoxide is goed voor de bloedvaten en de spijsvertering. Het stimuleert de peristaltische bewegingen van onze darmen. Alles wat ons in conditie houdt – doorbloeding, luchtwegen, bindweefsel – heeft baat bij deze stof. Zo wordt het door de wetenschap gebracht. De wat oudere mannen van de jury die deze Nobelprijs uitreikten, hadden wellicht zo hun belangen om juist het onderzoek naar stikstofmonoxide te belonen. Deze stof komt namelijk ook het liefdesleven ten goede. Het zit in Viagra! Dat is toch humor?!
Wilde rucola groeit welig in de duinen, tussen de stoeptegels van kustplaatsen en op de Veluwse zandgronden. Zandkool wordt het daarom ook wel genoemd. Het komt wat later op, eind april begin mei, en is dan vaak als kiemplantje al uit de tuin geschoffeld. Net als broccoli behoort rucola tot het geslacht Brassicaceae, de kruisbloemigen. Het kan zestig centimeter hoog worden en heeft een knalgeel eetbaar bloemetje. Het liefst zou ik zaadjes van deze rucola in de natuur verspreiden, ‘floraverrijking’. Maar ik eet het zó graag. Geen soep, stamppot, salade of pesto zonder wilde rucola!
Recept: Pittige pesto
Nodig:
- 3 handenvol wilde rucola
- 100 g noten of zaden (zonnebloempitten, pompoenpitten of walnoten)
- 3 teentjes knoflook
- natuurzout
- olijfolie
- pompoenpitolie
- glazen potje met deksel
- optioneel: 1 tl kurkumamix (of garam masala)
Doen:
- Mix alle ingrediënten in een keukenmachine.
- Voeg olijfolie toe tot een smeuïge massa ontstaat.
- Doe dat in een glazen potje met deksel.
- Zet het in de koelkast en bedek de pesto na gebruik met een dun laagje pompoenpitolie (om schimmelvorming te voorkomen)
Seizoenstip: Poets of schraap tweemaal per dag je tong om de aanmaak van goede spijsverteringsbacteriën te stimuleren.
Beeld: Wikimedia Commons
MMV maakt wekelijks een selectie uit het nieuws over voeding en leefstijl in relatie tot kanker en andere medische condities.
Inschrijven nieuwsbrief
