Met de diagnose veranderde de wereld van de vrouw tegenover mij in een draaikolk van ziekenhuisbezoeken, medicatie en vermoeidheid. Ze voelde zich plotseling geïsoleerd, ondanks de drukte om haar heen. Haar familie deed wat ze kon, maar zij verlangde naar een netwerk van mensen die haar écht begrepen.
Herkent u dit? Het gevoel er alleen voor te staan. Een bijna onmogelijke weg waarvan het einde niet bekend is. Mijn gespreksgenote besloot klein te beginnen. Ze deelde haar verhaal met de weinige mensen die zij kon vertrouwen. De reacties waren hartverwarmend: mensen die haar situatie herkenden, praktische tips gaven, en soms gewoon een luisterend oor boden. Een eerste digitale verbinding voelde als een sprankje hoop.
Via de huisarts en de complementaire arts kwam ze in contact met een welzijnsorganisatie die bijeenkomsten organiseerde voor langdurig zieke mensen. De eerste keer voelde onwennig, maar al snel merkte ze dat anderen haar aanmoedigden, begrepen en inspireerden. De gesprekken gingen niet alleen over ziekte, maar ook over hobby’s, dromen en levenslust. Ze ontmoette iemand, die haar uitnodigde voor een creatieve workshop. Nog een sprankje hoop.
Dat gaf haar moed. Ze begon actief mensen aan elkaar te verbinden. Ze zette een WhatsApp-groep op voor de deelnemers van de workshop. Het groeide uit tot een steunpilaar voor velen. Er werden medische tips gedeeld, maar ook grapjes, recepten en troostende woorden. Ze bracht zorgverleners in contact met patiënten en vrijwilligers die wilden helpen met praktische zaken, zoals boodschappen doen of vervoer regelen. Hoop voor anderen.
Wat begon als een manier om haar eigen hopeloze eenzaamheid te doorbreken, werd een netwerk dat levens verrijkte. Zij leerde dat een relatie niet per se gebaseerd hoeft te zijn op jarenlange geschiedenis – soms is gedeelde kwetsbaarheid genoeg om diepe verbindingen te smeden. Ze voelde zich sterker, gedragen, en minder bang voor de toekomst. Er gloorde aan de horizon een toekomst vol van hoop.
Ze sloot zich aan bij een patiëntenorganisatie en haar ervaringen te delen op lokale evenementen, en werd zelfs uitgenodigd om een presentatie te geven in het ziekenhuis waar ze ooit de diagnose kreeg. Daar moedigde ze artsen aan om sociale ondersteuning te integreren in hun zorgplan. Gezond eten, veel bewegen, een positieve levenshouding en zingeving waren de kern van haar hoopvolle boodschap.
Ik gaf haar een hand en dacht: ‘Wat hoop ik dat het zo goed mag blijven gaan met haar.’ Haar verhaal is geen uitzondering, maar een herinnering dat verbondenheid een krachtig medicijn is. Relatienetwerken voor zieke mensen vormen een brug tussen zorg en menselijkheid. Ze zorgen niet alleen voor praktische hulp, maar bovenal voor het gevoel: ‘Ik sta er niet alleen voor.’ Ondanks haar introverte karakter bleek ze sterker te zijn dan zij ooit had gedacht.
MMV maakt wekelijks een selectie uit het nieuws over voeding en leefstijl in relatie tot kanker en andere medische condities.
Inschrijven nieuwsbrief
