Ben jij altijd vrolijk? De schrijver dezes helaas niet. Overgeleverd aan sombere stemmingen kan ik wegzakken in een moeras van depressieve gedachten. Ik ben jaloers op mensen die altijd van alles zien dat hen vrolijk stemt. Gemaakte vrolijkheid? Lijkt er niet op.
Ik ging bij hen op bezoek. Hij had een dag geleden een zorgwekkende diagnose gekregen. Ze waren aangeslagen. Begrijpelijk. Op zo’n moment raak je in paniek. Zekerheid ontbreekt. Rationeel nadenken lukt niet meer. Je krijgt van iedereen advies, en zoekt raad bij Dokter Google.
Hij is niet zo’n zwever. Beide benen op de grond. Rotterdamse mentaliteit. Hart op de tong. Een paar kilo te zwaar, een mooie onderneming, altijd bezig in zijn bedrijf maar niet bepaald gezond. Al dat mysterieuze gewauwel is niet aan hem besteed.
Ziek zijn is moeilijk. Angst, verdriet en moeitevolle omstandigheden. Het tast niet alleen je lichaam aan, maar ook je geest, je gevoelens, en je kijk op het leven. Het kan voelen alsof je leven stil komt te staan terwijl de wereld om je heen gewoon doorgaat. Toch is er, zelfs in de donkerste momenten, altijd ruimte voor moed.
Ze zat er wat ongemakkelijk bij. Haar werkgever had mij gevraagd eens met haar te praten. ‘Let op, ze laat niet zomaar het achterste van haar tong zien. Ze is nogal gesloten, bijna wantrouwig’. Een leuke vlotte vrouw van net in de veertig. Waarom wantrouwig, waarom gesloten?
Ik sprak laatst een dame die net -naar eigen zeggen- uit een enorme burn-out kwam. Raar eigenlijk. Hoe kom je uit een burn-out? Volgens mij niet ongeschonden. Maar deze montere dame zag er niet bepaald uitgebrand uit. Integendeel.
Ouderen klagen vaak over de jeugd. Ze zijn te veel bezig met social media, leven ongezond en hechten te veel aan materiële zaken. Is dat echter juist? Ouderen kunnen naar mijn idee op verschillende manieren leren van de leefstijl van jongere generaties.
Gisteren zat ik op een jaarfeest naast een ouder clublid. Een kunstenaar. Ingetogen, wijs en begaafd. Ooit gevierd vanwege zijn creativiteit, techniek en oog voor details. Hij is al ruim tien jaar weduwnaar. ‘Het lijkt wel of het gemis steeds groter wordt. Steeds intenser. Schrijnend, pijnlijk en minder hanteerbaar’, zei hij.
Met de diagnose veranderde de wereld van de vrouw tegenover mij in een draaikolk van ziekenhuisbezoeken, medicatie en vermoeidheid. Ze voelde zich plotseling geïsoleerd, ondanks de drukte om haar heen. Haar familie deed wat ze kon, maar zij verlangde naar een netwerk van mensen die haar écht begrepen.
