Ik sprak laatst een dame die net -naar eigen zeggen- uit een enorme burn-out kwam. Raar eigenlijk. Hoe kom je uit een burn-out? Volgens mij niet ongeschonden. Maar deze montere dame zag er niet bepaald uitgebrand uit. Integendeel.
Ik vroeg haar hoe het allemaal zover was gekomen. ‘Perfectionisme’, vertrouwde zij mij toe. ‘Te veel een perfectionist!’, herhaalde zij. Ze wilde waarschijnlijk dat ik het ‘perfect’ in me op zou nemen. Ik begreep het. Nu zijn er dikke boeken verschenen over dit onderwerp. Maar ik voelde dat zij mij een lesje wilde leren. Jij schrijft toch weleens columns? Aarzelend antwoordde ik: ‘Ja’. Ik voelde waar zij naartoe wilde. Ik moest maar eens aandacht geven aan dit belangrijke onderwerp. ‘Zullen we even ergens gaan zitten?’ Met de nodige tegenzin stemde ik in. Niet gehinderd door enige terughoudendheid brandde zij los.
‘Kijk, de meeste mensen hebben het te laat in de gaten. Ze werken hard, zijn ambitieus, plichtsgetrouw en gaan al snel meer doen dan ze eigenlijk moeten doen. Zo sluipt het erin. Ik erger me aan mensen die slonzig zijn. Dat komt er ook nog bij. Mijn broer is een echte slons. Van jongs af aan rommelende hij zich door het leven. Makkelijk, niet serieus, van het ene baantje naar het andere en van de ene vriendschap naar de volgende ‘vlam’. Kijk, zo ben ik niet. Ik laat de boel niet de boel. Jij loopt teveel op je tenen zeiden ze dan. Nee, ik sta met beide benen op de grond!’
Snel maakte ik een tussentijdse balans op te maken. ‘Is je burn-out nou gekomen door je perfectionisme of het ergeren aan je broer?’ Dat had ik beter niet kunnen zeggen. Ik probeerde nog toe te lichten dat sommige mensen heel snel onnodig in conflict komen met een ander. Maar… te laat!
Een stortvloed van woorden werd mijn deel. Zij had er alles aan gedaan. Zij was het slachtoffer van zichzelf. ‘Alles eraan gedaan’, herhaalde zij. Ze was er niet aan toe gekomen om de verantwoordelijkheid te nemen voor haar eigen gezondheid. Altijd maar ‘aan’ staan. Altijd voor een ander bezig. Zij deed steeds te veel en niemand zag dit, niemand zei dat zij het rustiger aan moest doen. Steeds maar weer bij ‘af’ beginnen. Bang voor allerlei ziekten, bang om een relatie aan te knopen, bang voor tekort aan bouwstoffen, bang voor enge virussen en onsmakelijke schimmelinfecties. Stoïcijns hoorde ik de opsomming van verborgen angsten aan. Toen ik er even tussen kon komen probeerde ik: ‘Je moet voorkomen dat je in de slachtoffer rol komt. Zoek uit wat er met je aan de hand is. Neem die verantwoordelijkheid op je. Jij bent de sleutel van de oplossing.’
Ik vervolgde onverholen: ‘Maak een heldere diagnose van wat er echt met je aan de hand is. Maak je hoofd leeg. Wees positief. Maak een nieuwe start. Laat ergernis los. Zorg voor jezelf. Corrigeer je zelfmedelijden. Zet positieve gedachten op kaartjes. Lees ze. Ga dagelijks voor de spiegel staan en zeg: ‘ik ben een prima mens’ en herhaal het een paar keer. Zo ga je je beter voelen’. Ze keek me aan. ‘Mooi gezegd, maar daarmee blijft m’n broer een ongelofelijke slons.’
Beeld: Pexels
MMV maakt wekelijks een selectie uit het nieuws over voeding en leefstijl in relatie tot kanker en andere medische condities.
Inschrijven nieuwsbrief
