Gisteren zat ik op een jaarfeest naast een ouder clublid. Een kunstenaar. Ingetogen, wijs en begaafd. Ooit gevierd vanwege zijn creativiteit, techniek en oog voor details. Hij is al ruim tien jaar weduwnaar. ‘Het lijkt wel of het gemis steeds groter wordt. Steeds intenser. Schrijnend, pijnlijk en minder hanteerbaar’, zei hij.
Met de diagnose veranderde de wereld van de vrouw tegenover mij in een draaikolk van ziekenhuisbezoeken, medicatie en vermoeidheid. Ze voelde zich plotseling geïsoleerd, ondanks de drukte om haar heen. Haar familie deed wat ze kon, maar zij verlangde naar een netwerk van mensen die haar écht begrepen.
Ik fungeer af en toe als BABS. Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Ik probeer het toekomstige echtpaar dan een paar woorden mee te geven op hun (nieuwe) stap op het levenspad. Verliefd kijken ze elkaar aan. Emotie, aanhankelijkheid en een grenzeloos vertrouwen in elkaar. Kon het maar altijd zo zijn. Maar wat is liefde eigenlijk?
Jezelf de ruimte gunnen. Dat is best moeilijk. De meeste mensen voelen zich rustiger en veiliger binnen de ruimte die ze zelf gemarkeerd en afgebakend hebben. Grenzen lijken ons het juiste spoor te doen volgen. Gemeenschappelijke normen en waarden verschaffen identiteit én een herkenbare omgeving.
Ik las dat mensen met een positief karakter ouder worden. Omdat ik langzamerhand -maar onvermijdelijk - tot de categorie ‘senioren’ behoor, las ik verder. Ik sloeg er nog wat andere wijze boeken op na en kwam tot de conclusie dat tobben en somberen in ieder geval zelden ergens toe dient.
Ben je creatief? Creatief zijn is een scheppende activiteit. Dat vraagt inspanning, aandacht en concentratie. Dat zou je zomaar kunnen denken. Uit onderzoek blijkt echter dat creatieve mensen zich makkelijk laten afleiden. Hoe zit dat?
Ga je weleens af op je intuïtie? Altijd of soms? Er zijn mensen die eerst willen onderzoeken wat voor vlees zij in de kuip hebben. Hoe het precies zit. Anderen willen eerst tot de overtuiging komen dat ze nergens overheen hebben gekeken. Zeker weten en dan pas handelen. Lastig. Verspilde tijd?
Ziekte, lijden en beproeving zijn geen zaken waar je op zit te wachten. Je hoort mensen dan dingen zeggen als: ‘mijn lichaam heeft me in de steek gelaten’ of ‘ik vertrouw mijn eigen lichaam niet meer’. Begrijpelijk. Je kunt je behoorlijk hulpeloos voelen wanneer het lot je treft in de vorm van een ziekte.
Ik kom ze regelmatig tegen: mensen die in vaste patronen denken. Ze zijn er niet van af te brengen. Altijd hebben ze dezelfde manier van reageren. Steeds weer hetzelfde riedeltje. Zij weten het beter en zijn gehecht aan hun eigen gelijk met de overtuiging dat dit het beste is voor alles en iedereen.
