Ik kom ze regelmatig tegen: mensen die in vaste patronen denken. Ze zijn er niet van af te brengen. Altijd hebben ze dezelfde manier van reageren. Steeds weer hetzelfde riedeltje. Zij weten het beter en zijn gehecht aan hun eigen gelijk met de overtuiging dat dit het beste is voor alles en iedereen.
Wist je dat hetgeen zich in je hoofd afspeelt net zo belangrijk is als hetgeen zich in je lichaam afspeelt? ‘Ja natuurlijk’, zul je zeggen. Nou, dat is mooi. Dat scheelt mij een hoop tekst en uitleg. Maar doet u dan ook -op z’n tijd- aan een ‘mentale reload'?
Mensen die depressief zijn boffen niet. Ze voelen dat het leven niet gaat, de grauwe deken valt onverwacht over hen heen en de omgeving weet eigenlijk niet goed raad met hen. Appberichten gaan over van alles en nog wat maar niet over hun depressiviteit. ‘Daar praat je niet over.’ Daarnaast is er de schaamte van depressiviteit. ‘Hoe gaat het? O, goed hoor!’
Sommige mensen staan het eigen levensgeluk in de weg. Zij vormen daarnaast -onbewust- een barrière om de genezende werking van een sterke geest te benutten. Geest en lichaam zijn een twee-eenheid. Je gedachten moeten dus gezond en positief zijn. Wie blijft steken in sombere gedachten, staat zijn eigen gezondheid in de weg.
Iemand vroeg mij laatst: ‘Ben jij tevreden met jezelf?’ Oef, moeilijke vraag. Tevreden? Tja. Even nadenken. Aan ieder mens mankeert wel wat…. Tevreden? Nee, ik kon er geen volmondig ‘ja’ op antwoorden.
De mens heeft van jongs af een natuurlijke veranderingskracht in zich. Gedreven door nieuwsgierigheid, ontwikkelingsdrift en de spanning van nieuwe ervaringen. De wil om op ontdekkingsreis te gaan. Bij MMV denk ik dan altijd aan de kracht en energie die nodig is om weer gezond te worden. Aarzel niet langer, ga gewoon van start!
Hoe vaak ben je helemaal stil? Doe, denk en onderneem je even helemaal niets? Altijd is er wel wat. Muziek om naar te luisteren, vragen die op een antwoord wachten, problemen die om prioritering strijden. Jammer. Stilte is heilzaam. In de stilte gebeuren prachtige dingen.
Ik sprak laatst een mevrouw die er ogenschijnlijk best gezond uitzag. Een blos op haar wangen, niet te dun en niet te dik, op het eerste gezicht vitaal en ieder geval welbespraakt. Na een half uurtje sloeg de twijfel toch toe. Was zij wel zo gezond?
Onlangs sprak ik iemand over de onrust die zij voelt wanneer het in haar huis en op haar werkplek een rommeltje is. Weinig opbergruimte, papieren die overal rondslingeren, dossiers in vele kleuren en maten in een onlogisch ingerichte verzameling van meubilair. Ik werd er als argeloze bezoeker knap opgewonden van – in negatieve zin.
