Zelfregie

Zelfregie. Het loopt als een rode draad door mijn ziekteproces. Want als ik niet naar de huisarts was gegaan met m’n ontstoken tepels…. Wie weet hoe veel erger het wel niet had uitgepakt.

En als ik niet had vol gehouden in mijn verzoek om een biopt…. Dan had ik wellicht nu nog, zonder het te weten, rondgelopen met een zeldzame vorm van borstkanker (de ziekte van Paget). Tja, en als ik niet voor een second opinion naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis was gegaan…. Misschien was ik dan wel allebei mijn borsten kwijt geweest.

Iedereen die met deze afschuwelijke ziekte te maken heeft, zal het direct herkennen. Je komt in een rollercoaster terecht. De schok dat net jou dit treft. Alle emoties die dat met zich meebrengt. Het gevoel dat er voor jou beslist wordt. En dat terwijl het toch om jouw lichaam gaat. Alle medische vaktermen en de energie die het kost om je daar in korte tijd in te verdiepen. De vele beslissingen die je moet nemen.

‘Durfde ik te vertrouwen op mijn gezonde leefwijze?’

Eén van de moeilijkste beslissingen voor mij was of ik het advies voor chemotherapie zou opvolgen. En nee, de chemo was niet nodig om te genezen. Daarvoor waren de operaties en bestralingen afdoende. Het zou een preventieve behandeling zijn – zo heette het in vaktaal. Preventief omdat ik een hoog risico heb op uitzaaiingen én een hoog risico op het weer terugkomen van de borstkanker in mijn borsten zelf. Chemo zou deze risico’s verlagen. Maar…. of de chemo inderdaad dit effect zou hebben. Daar was geen uitspraak over te doen. Een onmogelijke keuze. Misschien was deze heftige behandeling niet nodig. En zou ik ‘voor niets’  de rest van mijn leven last hebben van de schade en  bijwerkingen waarmee het gepaard gaat.

Durfde ik te vertrouwen op mijn gezonde leefwijze? Als ik nou nog een tandje bij zou zetten? Nog strenger volgens Moerman ging eten? Nee, alleen daarop vertrouwen. Dat durfde ik niet aan. Ik leefde al jarenlang gezond.  En toch had ik borstkanker gekregen. Met hulp van het ‘Handboek kanker’ van Henk Fransen herkende ik stress als een van de belangrijke oorzaken. Een factor waar je moeilijk grip op kunt krijgen. Loesje zegt wel zo gemakkelijk: ‘Zorgen moet je doen, niet maken.’ Maar dat in de praktijk brengen, is gemakkelijker gezegd dan gedaan. En dus besloot ik na rijp beraad voor de chemo te gaan. Toch maar. Maar het ging niet van harte.

Keuzes…. Als je geconfronteerd wordt met een nare ziekte als kanker, kom je er pas achter hoe moeilijk het is om ze weloverwogen te maken. Met het onderzoeksproject ‘Gezond leven met kanker’ ontwikkelt MMV een persoonlijke keuzehulp en een online platform. De tools zijn nog in de maak, maar bieden nu al steun in het zoekproces. De patiënt als onderzoeker. Fijn en waardevol dat de MMV hierin investeert!

Marjan Smorenburg is natuurvoedingskundige in Rotterdam. Zij heeft een eigen praktijk: Heel met voeding.

Lees ook: ‘Pijnvrij en bijna terug op mijn oude energieniveau’

Fotografie: Nadia ten Wolde

0
<< Terug